क्रिकेट...

अलका_काटदरे | 27 July, 2008 - 05:27

(' दत्ताची पालखी '' या चालीने चाललेली बालकविता)

निघालो आई मी खेळाया क्रिकेट....

क्रिकेट, क्रिकेट, माझा आवडता क्रिकेट
मिळे मला स्वास्थ्य, नसे कसलिही कटकट
तेथे मला माझे सारे, मित्र भेटती थेट
एकमेका सांगू आम्ही, रोजरोजची सिक्रेट
निघालो, निघालो, आई मी सरावाला निघालो,
निघालो आई मी खेळाया क्रिकेट !!

क्रिकेट, क्रिकेट, जगभर खेळतात क्रिकेट
तुला मात्र वाटते आई, वेळ चालला फुकट
असं काही नाही आई, एकिने येऊ आम्ही निकट
मेहनत करू आम्ही, संकटे साराया बिकट
निघालो, निघालो, आई मी धावाया निघालो,
निघालो आई मी खेळाया क्रिकेट !!

आई मी निघतो आता, नाहीतर जाईल माझी विकेट
मित्र मला चिडवतील, सगळीकडून भरपेट
उभा करतील मला, धरूनिया नेट
आई नको ग बिघडवू, आमचा सारा सेट
निघालो, निघालो, आई मी खेळाया निघालो
निघालो आई मी खेळाया क्रिकेट !!

मला परत दे तू लहानपणची पिसे !

(प्र.गझलकार जगजीत सिंग ह्यांच्या "वो कागदकी कस्ती, बारिशका पानी"
ह्या हिंदी गझलेवर आधारित- त्यांची जाहीर क्षमा/ गृहीत परवानगी मागून)-

ते आवळदोडे ते सागरगोटे..
विटीदांडू अन क्रिकेटचे सोटे

करवंदे,चिंचा अन म्हातारीची बोटे,
जांभूळ, कैर्‍या नाक्यावर भेटे

मला परत दे तू लहानपणची पिसे !
ते पावसाचे ओहोळ अन बसलेले रट्टे
सुट्टीच्या दिवशी भरलेले कट्टे

होमवर्क कधीही झालेले नव्हते
शिक्षकगणही तसे आरामात होते

मला परत दे तू लहानपणची पिसे !

लपंडावाचे खेळ आबाधुबीचे बुक्के
साटेलोटे सगळ्या मित्रांचे होते

नाटकांचे उतार पाठ झालेले नव्हते
कडाक्याच्या उन्हाळ्यात हॉल भरलेले होते

मला परत दे तू लहानपणची पिसे !

मनाचे श्लो़क रामरायांची स्तोत्रे
तिनसांजेला आईची कट्टीही सुटे

स्वप्ने उद्याची पाहात पहाटे
भावंडासवे दिवस भरलेले होते

मला परत दे तू लहानपणची पिसे..!

ते आवळदोडे ते सागरगोटे.. 

-alka

विचारू नका मला वर्ष कसे गेले

विचारू नका मला वर्ष कसे गेले 

इकडे आड तिकडे विहीर 

घेतली नाही तरी मी एक उडी 

धडपडत धडपडत चालत आले 

विचारू नका मला ..

अपघात झाले, रोगराई झाली

घोटाळ्याने सर्व पूर्तता केली 

कशीबशी कशीबशी बंबई सावरली 

विचारू नका  मला ..

एक साठवण एक पाठवण

लक्षात राहतील असे असंख्य क्षण 

लगबग लगबग बाजू त्याना सारले 

विचारू नका मला 

हितगुज गाजले, कुजबुज वाढली  

संमेलनाने मस्त सांगता झाली 

तरीपण अजून  कुरघोडी नाही सरली 

विचारू नका  मला ..

एकामागून एक वर्षे जाती 

थोडेफार काही येई हाती 

हळूहळू एकेक पान गळून जाई

विचारू नका  मला ..

थोडे गोड, जास्त कडू 

तिखट सुद्धा अपवाद नाही 

मळमळून  वर कधी आंबट  येई

विचारू नका मला 

छान स्वप्ने, भव्य भेटी 

भरपूर येऊ दे नव वर्षी 

मग पहा कसे सारे उल्हासित होईल 

विचारा मला तुम्ही 

          स्वागत कसे केले 

म्हणेन मग मी जोरदार केले !!

सुदिनही नक्की येती..

(अशी पाखरे येती च्या धरतीवर..)

अशी संकटे येती आणिक धडे देऊनी जाती
दोन जगांची जुगलबंदी, चार दिसांची धास्ती

नाही जात, नाही धर्म, नाही त्यांना प्रांत
वेळी अवेळी अचानक टपकती ,नाही कसली भिती

एकजूट असे त्यांची, पाठोपाठ ऊभी ठाकती
होरपळून जाती कितीजण त्यातून, नाही गणती त्याची

रुपे विविध, सोंगे फार, निस्तराया कष्ट फार
कसा आळा घालू त्यांना, कुणालाही माहीत नाही

येतील तशी जातील सगळी, आशा करू अशी आपण
सोडा चिंता, बना खंबीर, सुदिनही नक्की येती

सुदिनही नक्की येती...

नसतोस घरी तू जेव्हा

(मान्यवर कवींची माफी मागून..)



नसतोस घरी तू जेव्हा
कसं शांत शांत वाटते

भूणभूण कसली नाही
मी एकांतवासी असते..
नसतोस घरी तू जेव्हा
माझ्या आरश्यात मला मी बघते

किती प्रेम तुला दिले अन
किती गुन्हे तव केले न्याहाळते..

नसतोस घरी तू जेव्हा
मैत्रिंणींशी गप्पा मी मारते

एकीच्या बोलण्यात मात्र
विरहाची भावना दिसते..

नसतोस घरी तू जेव्हा
सेलफोनची किणकिण वाढते
माझ्या लक्षात येईपर्यंत
फोनबील दुप्पट झालेले असते..

नसतोस घरी तू जेव्हा
कविता निवांत मी लिहिते
वाचतांना त्या मात्र
सर्वांची घरघर वाढते..
(9.8.2009)

दिवस तुझे हे...

दिवस तुझे हे झगडण्याचे

तोलून मापून वागण्याचे

रोज रोज दमात चालण्याचे
चांगलं वाईट समजण्याचे

दिवस तुझे स्वप्न साकारण्याचे
हळूहळू मूठ उघडण्याचे
रोज रोज चित्र चितारण्याचे
नवनवीन रंग त्यात भरण्याचे

दिवस तुझे हे सांभाळण्याचे
डोळ्यात तेल घालून झोपण्याचे
रोज रोज ऊत्तुंग भरारण्याचे
मोकळ्या श्वासाने जगण्याचे
दिवस तुझे पायर्‍या चढण्याचे
पाया भक्कम करण्याचे

तारुण्याच्या उंबरठ्यावर उभारण्याचे
दिवस तुझे हे महत्वाचे...
(9.8.2009)