I Like

 I like many things and somethings  too.   
 I like anything and nothing too.      

 I like one thing and other too.   
 I like every thing and all the things too...

 I like past and present too
 I like today and tomm to....

 I like u and them too.  
 I like  myself and yourself too.  

 I like one self to be selfless too. 
 I like myself to be my self too   !!!!

मनात बंद अलगदसा..

एक कोपरा माझा 

हळवा, नाजूकसा, आसूसलेला

मनात बंद अलगदसा..

हळूच पाहता दिसतो मला

आहे तसाच, होता तसाच

हळवा, नाजूकसा, आसूसलेला

भीती मला त्याची, बाहेर येईल तो !

विनवणी त्याची मला,

दार कधीतरी, किलकिले तर कर!

वचन देतो मी तुला

नाही नक्की बाहेर येणार

पण अस्तित्व माझे केव्हातरी

..केव्हातरी.. उघडून तर बघ!

मी आहे येथे तसाच, तुझाच

हळवा, नाजुकसा, आसुसलेला !

(8.6.2013)

२०१४ चे स्वागत

वर्षअखेर का नववर्ष

निरोप का स्वागत

सुरुवातीचा शेवट का शेवटाची सुरुवात

नेहमीच पडलेले प्रश्न

समजूतीने सोडवायचे तर..

झाले गेले गोड मानून

चूका सुधारून

ऋण मानून

मधूर आठवणी जतन करून

नकोसे झालेले टाकून..

प्रसन्न मनाने प्रफ़ुल्लित आशेने

२०१४ चे आनंदाने स्वागत करुया 

आणि  सुख, शांती, समाधानाची 

ही पहाट आहे हा विश्वास ठेवूया !!

तुझे हे ऋण!

नाही विसरता येत..

सुखाचा शोध घेत घेत फ़िरले

नाही विसरता येत कोठे कोठे ते मिळाले

कधी फ़ुलात, कधी हळूवार झुळकेत

तर कधी कडकडीत उन्हातील

एखाद्या पाण्याच्या थेंब-स्पर्शात

सुखाचा शोध घेत घेत फ़िरले

नाही विसरता येत फ़िरता फ़िरता

कोठे आणि का मी अडखळले

सूख तर बरोबरच होते सदा सर्वदा

रोजचे कोवळे उन्ह, उगवता सूर्य

शांत चंद्र आणि ऊब पांघरलेली रात्र

चिमण्यांची चिवचिव, पक्षांची भिरभिर

झाडांची सळसळ, नदीची खळखळ

शोधूनही न सापडणारे असे हे सूख

अनुभवेल त्यालाच लाभणारे..

मी नेमस्त, शिस्तबद्ध..

पण निसर्ग क्रम कधी चुकला नाही

ऋण त्याचे फ़ेडायला अजून काही जमले नाही

नाही विसरता येत निसर्गा, तुझे हे ऋण

नाही जमत आम्हाला फ़ेडणे तुझे हे ऋण!

-अलका काटदरे ८.११.२०१३

विनवणी

एक कोपरा माझा 

हळवा, नाजूकसा, आसूसलेला

मनात बंद अलगदसा..

हळूच पाहता दिसतो मला

आहे तसाच, होता तसाच

हळवा, नाजूकसा, आसूसलेला

भीती मला त्याची, बाहेर येईल तो !

विनवणी त्याची मला,

दार कधीतरी, किलकिले तर कर!

वचन देतो मी तुला

नाही नक्की बाहेर येणार

पण अस्तित्व माझे केव्हातरी

..केव्हातरी.. उघडून तर बघ!

मी आहे येथे तसाच, तुझाच

हळवा, नाजूकसा, आसुसलेला !

थोडे तरी भान ..

तू असलास की बघ, दुसरं काहीच साधत नाही

फ़क्त तुला पाहत राहायचे, ऐकत राहायचे

आणि तुझ्या वर्षावात न्हावून जायचे!

सगळ्या रखरखी दुनियेला विसरायला 

लावणे तुला कसे जमते ?

तुझा विरहही मग विसरला जातो, 

तू थोड्या दिवसांनी निघून जाणार

ह्याचेही भान ठेवले जात नाही,

किंबहूना राहत नाही!

मला भान न राहणे समजू शकते मी

कारण विरह मला झालेला असतो..

पण तुझे भान हरपून बरसणे ?

एवढे सारे कोंडून ठेवायचेच कशाला?

अधूनमधून फ़िरकत राहिलास तर काय

हरकत आहे?

तुलाही बरे, मलाही ....

कविता !

कविता गरीब, गाणे श्रिमंत

कविता मनात, गाणे जनात

कविता उपकृत, गाणे सुश्रूत

कविता लाजवंती, गाणे स्मार्ट

कविता अबोल, गाणे  बोलके, 

कविता  भाऊक,गाणे बौद्धिक

कविता तरल, गाणे सुरेल

कविता संक्षिप्त,गाणे आलापी

कविता सरळ, गाणे लयबद्ध

कविता फ़ुलते, गाणे झुलविते

कविता गहिवरते, गाणे रडविते

कविता प्रसव, गाणे संगोपन

कविता निरागस, गाणे जोरकस

कविता माझी,तुझी, एकेकाची,

                    गाणे जनाचे, सर्वांचे !

अलका काटदरे/२१.३.२०१३