मोजके

 

बोलावे मोजके
मधुर तसे समजून
होईल मग आयुष्य सुरेल

चालावे सांभाळून

असावी भली तडफ

स्वतः ला मग आयुष्य रुचेल

स्मित हास्य मन शांत

कर्तव्या नसे  कसूर

समाधान मग आयुष्या पुरेल

स्वतः परी दुसरा

असावा नित्य विचार

सुख मग पूर्ण आयुष्या धरेल

आनंदी अंतरी तेच बाहेर

असावे सत्या सादर

मजेत मग आयुष्य सरेल !

        आयुष्य स्वप्न असे बहरेल !!

alka//13.9.20

प्राजक्त

प्राजक्ताच्या झाडाखाली केला अभ्यास
सोबतीला मुंग्या होत्या सतराशे साठ ! 

तहान भूक नसे भान, त्यांना दिनरात

शिस्त त्यांच्या प्रत्येक इवल्या पावलात 

घेतली थोडी तेथून, बाळगली ही तशी

प्राजक्त शुभ्र निर्मळ, असे कायम उराशी

मंजुळ घंटा नाद, सुग्रास जेवणाचा गंध

कान, नाक उघडे  तरी करार डोळ्याशी

गाणी जरी येती दूर दिशेवरूनी

आरक्त नाही झाले कान गाठ मनाशी

आठवणी कडक मधुर संवाद स्वतःशी

स्वप्ने रंगवली सदैव फुलणाऱ्या झाडाशी ! 

   अलका काटदरे / १.९.२०

 

आमच्या घरी तू लवकर ये
आल्यावर लवकर पुन्हा जाऊ नको
येताना भरपूर स्वप्ने आण ! 

स्वप्नांची पूर्तता आम्ही करू

आम्हाला तू थोडी सुबुद्धी दे

तुला आम्ही सदाच ऋणी राहू ! 

चुका काय केल्या तर माफ कर

मन आमचे सुंदर साफ कर

शांती सगळी कडे नांदू दे

बाप्पा तू आमचा आधार

तुला आमचे कैक आभार ! 

तुझ्या सेवेत आम्हाला रुजू दे !!

Alka/Ganesh/2020

उच्छवास

 (प्राजक्ता गोखले पटवर्धन हिचा मतला !)

श्वास मी घेते अशी नुसतीच अफवा आहे_

जीवनाला लागलेला फक्त चकवा आहे _

कोंडून का राहते कधी कुणाची  वाफ

उच्छवास हाच माझा श्वास ठरला आहे

मारल्या किती पैजा जीवना मी  तुझ्याशी

जीत तुझी जरी, मी ध्येयाच्या जवळ  आहे

हवेत मारुनी बाण मी फुशारले होते

तो एक मात्र बाण मनी रुतला च आहे

वादळ वारे जंगलात फिरुनी झाले

शीतल वारा अंगी काटा, एक बकवास आहे !

     -अलका काटदरे /9.8.2020

फुल पाखरू

 

आले हे कुठूनी, फुल पाखरू
रंग बिरंगी  रेशमी कांती

सुगंध काढीत येई वृक्षि

शुभ्र फुला आकर्षित

झाले कसे हे , फुल पाखरू

मध चाखी केवळ मधुर

गुण गुणी ही तसेच मधुर

मधुर ह्या हिरव्या वेली

बसले केव्हा हे, फुल पाखरू

कांती मखमली मनही भावूक

नाजूक फुला नितळ गाली

भान हरपले का हो, फुल पाखरू

केव्हा, कोठून  कसे का

आले,रमले,बसले

कोणते हे, फुल पाखरू ! 

     अलका काटदरे/6.8.20

मंथन

काळे काळे कावळे, भेटती एका टाकी
कुठे आज मासा अन कुठे आज भजी

शित मिळेना सारे सण आले तरी

थेंब मिळेना कुणा रिकाम्या  घागरी

कुणा चिमणीचे आज  ठोठवू दारी

तुझे माझे कुणाचे बरे, ऐकावे परी

पाऊस आला मोठा झाडे ही पडती

कुठे बांधायचे घरटे, प्रश्न ही चर्चिती

काळे काळे कावळे आले मेटाकुटी

विचार मंथन होई पण राहती उपाशी !

 

अलका काटदरे/ १०.८.२०

अजून किती

झगडून  माझे झाले  आहे 

     अजून किती वादायचे 

सैरावैरा इथे तिथे 

     अजून किती पळायचे 

मानापमान होतच गेले 

     अजून किती झेलायचे 

डोकावून सर्वत्र आले आहे 

     अजून किती शोधायचे 

रात्रीचे दिवस केले 

     केव्हा निवांत निजायचे 

माया केली , गोंजारले ही 

     त्यांना कधी हे समजायचे 

अति तटीच्या डाव नाही 

     आचरणी कधी आणायचे 

आयुष्य एक प्रवास आहे 

      वाटसरू ना केव्हा कळायचे ?

(29.6.20)